4 minuten

Het eredivisieseizoen 2019-’20 wordt niet uitgespeeld. En het leek nog wel zo spannend te worden. De pijn volledig wegnemen is niet mogelijk, maar misschien kunnen we hem wel enigszins verzachten. Daarom blikken we terug op een drietal zeer opmerkelijke ontknopingen in de historie van het internationale voetbal. Even die leemte vullen. Komen ze.

Door: Sander van den Berg – 1 mei

EREDIVISIE 2006-’07 

Dertien jaar geleden beleefde de Eredivisie een ware nagelbijter als slotstuk. Eén wedstrijd voor het einde van het seizoen stonden drie teams op gelijke hoogte: AZ, Ajax en PSV. Op basis van doelsaldo voerde AZ de ranglijst aan en met een uitwedstrijd in Kralingen tegen Excelsior voor de boeg leken de Alkmaarders over de beste papieren te beschikken. Het zou die dag helemaal anders uitpakken.

PSV speelde tegelijkertijd tegen Vitesse in eigen huis en de start van de uitploeg verklapte meteen veel over het verdere verloop van die wedstrijd. De bal was nog nauwelijks de middencirkel uit of ze waren hem al kwijt. Daar ging flink wat gestuntel aan vooraf. Voor het verstrijken van de eerste minuut had PSV al de openingstreffer op de schoen, maar het moest nog iets langer wachten voor men aan het doelsaldo kon werken. Héél veel geduld was daar echter niet voor nodig. Binnen tien minuten werd het net tweemaal gevonden en was de wedstrijd beslist.

Intussen waren de ontwikkelingen in Rotterdam-Noord de Eindhovenaren ook gunstig gezind. Daar was Boy Waterman, doelman van de ranglijstaanvoerder, van het veld gestuurd en Luigi Bruins had namens de thuisploeg de daaropvolgende penalty benut. Echter, op dat moment was Ajax nog de grote favoriet. Zij kwamen dankzij Urby Emanuelson op voorsprong in Tilburg. Hoewel AZ nog voor rust op gelijke hoogte kwam, was er met de gelijke stand in Rotterdam en een 2-1 tussenstand in het Philipsstadion (een rake vrije trap van Theo Janssen had daar plots de spanning nog enigszins teruggebracht) een bijzonder gunstige situatie voor de Amsterdammers ontstaan.

In de tweede helft bouwde PSV alsnog de voorsprong gestaag uit, maar doordat Klaas-Jan Huntelaar Ajax op 2-0 had gebracht wisten ze dat er minimaal vijf goals moesten vallen. Richting het einde van de wedstrijd bracht Ronald Koeman zelfs Patrick Kluivert nog binnen de lijnen voor PSV. Mocht hij zijn nieuwe werkgever naar de titel schieten, zou dat een hard gelag zijn in Amsterdam. Het was uiteindelijk niet hij, maar routinier en ras-PSV’er Philip Cocu die de beslissende en bevrijdende 5-1 tegen de touwen schoot. Ajax kwam niet meer tot scoren en AZ verloor in blessuretijd zelfs, waardoor de titel in Eindhoven bleef.

PRIMERA DIVISION 1993-’94 

In Spanje zijn ze ook niet onbekend met een nagelbijter ter afsluiting van het seizoen. Halverwege de jaren ‘90 had Johan Cruijff een sterrenensemble samengesteld in Camp Nou. De ploeg werd niet voor niets het Dream Teamgenoemd, naar de Amerikaanse basketbalformatie die destijds had uitgeblonken op de Olympische Spelen van ’92 in Barcelona. Moeten kiezen tussen spelers als Michael Laudrup, Hristo Stoichkov, Ronald Koeman en Romario kan niet anders dan als een luxeprobleem worden omschreven. Koppel dat aan een onthutsend zwak jaar van Real Madrid en je zou de Blaugraña blind als kampioen van de Primera Division invullen. Toch leek Deportivo La Coruña voor de laatste speelronde nog op de titel af te stevenen.

In die laatste wedstrijd thuis tegen Valencia wilde de bal er echter niet in. Terwijl Barça in de tweede helft de score opvoerde tegen Sevilla, stond tot in de blessuretijd de brilstand op het bord in Estadio Riazor. In de extra tijd ging de bal op de stip in A Coruña. Vaste penaltynemer Donato was inmiddels gewisseld, dus stapte Servisch international Miroslav Djukic naar voren. Zijn schot was een makkelijke prooi voor de Valenciaanse goalie. In Camp Nou, waar men aan hun transistortjes gekluisterd de wedstrijd van Super Depor volgden, barstte een volksfeest uit.

SERIE A 1909-’10 

Gekker dan de titelstrijd in 1910 om de Italiaanse Scudetto zal het echter niet snel worden. Regerend kampioen Pro Vercelli, die al jaren de Serie A met ijzeren vuist regeerde, en Internazionale eindigden het seizoen met een gelijk aantal punten. Het betere doelsaldo van de Witte Leeuwen uit het kleine stadje Vercelli mocht niet baten, er zou hoe dan ook een beslissingswedstrijd volgen. Het bleek echter nog niet zo makkelijk om een geschikte datum te vinden. De bond stelde drie verschillende dagen voor, maar tegen elk daarvan had wel een van de twee teams bezwaar. Uiteindelijk mochten ze beide één dag weg strepen, maar de resterende dag zou het worden. Dit was niet naar de zin van Pro. Zij misten op die dag enkele spelers die uit moesten komen voor een voetbaltoernooi voor militairen.

Uit protest stuurde de club een jeugdploeg van 12- tot 14-jarigen. In plaats van het tegenwoordig gebruikelijke vaantje overhandigde de jonge aanvoerder de tegenstander een telraam om de score bij te kunnen houden. Niet geheel verrassend boekten de Milanezen die dag een ruime zege: 3-10. Toch zijn de drie doelpunten die de pubers van Pro wisten te maken tegen de gedeelde nummer één van de Serie A behoorlijk indrukwekkend. De nerazzuri werden vanaf de tribune, onder meer door de spelers uit het eerste van Pro, dusdanig vijandig bejegend, dat zij het jaar erop weigerden uit te komen tegen de ploeg uit Vercelli. Daarop werden de Leeuwen prompt uitgesloten van de competitie. Die beslissing werd later teruggedraaid en Pro wist nog 5 keer de Italiaanse titel voor zich op te eisen. Tegenwoordig spelen zij in de Serie C, waar ze worden getraind door Alberto Gilardino.

Het zal geen verrassing zijn dat er van deze wedstrijd geen beelden op internet staan. Met je 1910. Maar als je meer wil weten over deze gevallen gigant is dit een mooi startpunt.

Wat is jullie favoriete seizoensontknoping? Sergio Agüero’s huzarenstukje tegen Queens Park Rangers in 2012? Of toch ‘Bayern being Bayern’ door in 2001 in de blessuretijd Schalke ’04 van de titel te houden? Laat het ons weten!