De Kijkwijzer: Arsenal-beul ontvangt Leicester, Senegal en Egypte strijden om Afrikaanse titel

04 februari 2022 - 18:06

Een raar weekend – waarin interland- en clubvoetbal werden gecombineerd – ligt net als de eerste maand van het nieuwe jaar achter ons. Het betekent dat de focus tot en met maart weer volledig op de (beker)competities kan. Hoewel, niet helemaal. De Afrika Cup staat dit weekend namelijk nog wel in het schema. En de finale van dat toernooi mag je eigenlijk niet missen. Maar met FA Cup-voetbal, krakers in Spanje en een derby in Italië valt er ook op clubniveau genoeg te genieten.

Door Luuk ten Kleij

Zaterdag, 13.30 uur: Chelsea – Plymouth Argyle

Vier weken geleden stroomden de Premier League- en Championship-clubs in de FA Cup in. Voor hen staat komend weekend dus de tweede ronde op het programma. Dat geldt niet voor Chelsea’s opponent zaterdag. League One-club Plymouth overleefde namelijk al drie rondes. In november won het na een replay van competitiegenoot Sheffield Wednesday, een maand later rekende het af met het een niveau lager spelende Rochdale. En begin januari zorgde het voor een stunt door na verlenging Championship-club Birmingham City uit te schakelen. Dat heeft nu een droomreis naar Londen als gevolg.

Chelsea zal zich in de handen wrijven met de loting. In de vorige ronde liep het simpel over Chesterfield, spelend op het vijfde niveau, heen. Ook toen speelde het thuis. De verliezend finalist van de vorige editie zal zich stiekem al zeker achten van de volgende ronde. Toch mag het Plymouth niet onderschatten. Niet alleen hebben de Zuid-Engelsen aangetoond te kunnen stunten, de vorm van The Blues houdt de laatste weken ook niet over. Zo won het in januari alleen driemaal van Tottenham Hotspur (twee keer in de League Cup, één keer in de competitie). Tegen Liverpool en Brighton and Hove Albion bleef het steken op een gelijkspel, van Manchester City werd verloren.

Plymouth daarentegen presteert ondanks wat onnodig puntverlies relatief prima. Na 28 duels staat het zevende in de competitie, op slechts twee punten van de plekken die rechtgeven op de play-offs om promotie. The Pilgrims, afkomstig uit het uiterste zuidwesten van het Britse eiland, maken daarmee hun beste seizoen in jaren door. Vrij recent bivakkeerde Plymouth namelijk nog in de League Two. Het is een welkome opsteker voor de toeristische havenstad, welke tevens de grootste stad is die nog nooit PL-voetbal organiseerde. Dat lijkt in elk geval voorlopig ook een brug te ver. Winnen bij een PL-club is daarentegen niet eens heel onrealistisch.

Zaterdag, 18.00 uur: Internazionale – AC Milan

Het is dé derby van Italië en misschien wel dé derby van Europa: de Derby della Madonnina. Alleen al de strijd om de Milanese eer geeft het duel een beladen tintje, maar de belangen zaterdag doen dat des te meer. Net als vorig jaar overtuigt Inter in de Serie A en lijkt het onverstoord op weg naar de landstitel. Milan, dat na enkele magere jaren sinds afgelopen seizoen eveneens weer terug is in de Italiaanse top, is juist één van de achtervolgers die de grote rivaal hoopt te stoppen. En de laatste kans daarvoor is wellicht zaterdagavond al.

De Rossoneri hebben als nummer drie namelijk een achterstand van vier verliespunten op Inter. Mochten de Nerazzuri hun nog openstaande duel winnen en zaterdag Milan verslaan, dan is het gat al tien punten en lijkt Inter na 24 duels uit zicht. Het tekent de wederopstanding van de Milanese clubs. Want goed ging het nog niet zo heel lang geleden allerminst bij beide grootmachten. Behoorden beiden tien jaar geleden nog tot de Europese top, vijf jaar later waren allebei de clubs gereduceerd tot slechts een Italiaanse subtopper. Het herstel is de laatste jaren echter ingezet en dat maakt de derby ook des te leuker.

Toch is het verschil groter dan verwacht. Waar Inter onder nieuwbakken trainer Simone Inzaghi wat stroef begon aan het seizoen, schoot Milan uit de startblokken. Sterker nog, de ploeg van Stefano Pioli leed pas in november zijn eerste nederlaag. Dat bleek echter geen incident; de klad kwam erin. Intussen staat de teller al op vier verliespartijen. Inter daarentegen is inmiddels op stoom gekomen. Het verloor ook pas één keer; in oktober bij Lazio. Tegen Milan presteert het eveneens sterk, want van de laatste tien derby’s werden er liefst zeven gewonnen door de Nerazzuri. En dus is de kans groot dat Inter, dat deze winter ook goede zaken deed op de transfermarkt, zaterdag alvast een voorschot neemt op een nieuwe Scudetto.

Zondag, 17.00 uur: Nottingham Forest – Leicester City

Ook op zondag wordt er gevoetbald in de FA Cup. En met Forest – Leicester staat er ook dan een fijn duel op het programma. De thuisploeg kegelde in de vorige ronde Arsenal uit het toernooi, Leicester is de bekerhouder. Het treffen is dan ook eigenlijk een duel tussen een vervallen grootmacht en een nieuwe topploeg. Al moet daarbij worden aangetekend dat Forest dit seizoen verrassend goed presteert en The Foxes flink tegenvallen.

Na twintig wedstrijden moet Leicester het in de Premier League namelijk doen met een tiende plek. Het gat met de Europese plekken is voor de ploeg die de afgelopen twee jaar Champions League-voetbal op een haar na miste, bovendien al fors. Zodoende dreigt een relatief grauw seizoen voor de kampioen van 2016. Het enige wat het seizoen van Leicester nog kleur lijkt te kunnen geven, is bekerwinst. En dus zal Brendan Rodgers de FA Cup als topprioriteit hebben aangestipt.

Helemaal gerust zal de Noord-Ier echter niet zijn over het tripje naar City Ground. Naast dat Leicester wisselvallig is, doet Forest het ook gewoon goed. De stunt tegen Arsenal zegt natuurlijk al veel, maar met een achtste plaats presteert de landskampioen van 1978 – die naast die landstitel ook nog twee Europa Cups op haar palmares heeft staan – ook in de Championship relatief goed. Waar het de laatste jaren eerder tegen degradatie aan schurkte, doet het nu volop mee om promotie. Met een achterstand van tien punten op plek twee lijkt directe promotie uitgesloten, maar de play-offplekken zijn maar twee punten weg en dus haalbaar. De nederlaag bij Cardiff City afgelopen week was evenwel een pijnlijke domper. Het zal het vuur bij Forest aan de andere kant alleen maar verder hebben aangewakkerd. Een hete namiddag wacht voor Leicester.

Zondag, 18.30 uur: Real Betis – Villarreal

Het Spaanse voetbal zal nog nooit zo genivelleerd zijn geweest als dit seizoen. De halve finalisten van de Copa del Rey zeggen al genoeg. Samen met Betis kwalificeerden Valencia, Rayo Vallecano en Athletic Club zich deze week voor de éénnalaatste fase van het bekertoernooi. Geen Real Madrid, geen Atlético Madrid, geen FC Barcelona. En van die drie zien we er ook maar één terug in de top-drie van LaLiga. Real staat bovenaan, Atléti en Barça moeten het doen met een vierde respectievelijk vijfde plek.

Het geeft kansen aan de wat minder gevestigde orde. Dat Sevilla daarvan gebruikmaakt en tweede staat, is niet heel verrassend. De derde plek van Betis is dat wel. De hyperambitieuze Andalusiërs proberen al jaren door te dringen tot de Spaanse top, maar door uiteenlopende factoren lukte het telkens maar niet. Dit jaar heeft Manuel Pellegrini de boel echter uitstekend op de rit in Estadio Benito Villamarín. De ploeg overtuigt al het hele seizoen, maar vooral de laatste weken lijkt de beer los. Donderdag werd Real Sociedad met 4-0 uit de beker gekegeld, de competitieduels met Deportivo Alavés en RCD Espanyol daarvoor leverden een 4-0 en een 4-1 zege op. En daarmee komt de tweede Champions League-deelname ooit heel dichtbij.

Voor Villarreal lijkt dat ver weg. De achtste finalist in de huidige editie van het miljardenbal valt dit jaar ietwat tegen. In Europa presteert het uitstekend, in eigen land is de huidige zevende plaats te karig. Het is evenwel tekenend voor coach Unai Emery. De Bask presteert Europees bijna zonder uitzondering uitstekend. Niet voor niets won El Submarino Amarillo vorig jaar de Europa League. CL-kwalificatie afdwingen via een top-vierklassering in LaLiga blijkt echter een stuk moeilijker. Emery is een uitstekende toernooitrainer, maar in de competitie draait het vrijwel altijd moeizamer. Het is vooral heel wisselvallig. Zo won het de afgelopen anderhalve maand met 5-0 van Levante UD en 5-2 van Alavés, maar ging het drie weken geleden onderuit bij laagvlieger Elche. De top-vier is met een achterstand van vier punten desalniettemin nog altijd haalbaar. Een zege bij een ontketend Betis is dan alleen wel een must.

Zondag, 20.00 uur: Senegal – Egypte

Zondagavond, klokslag acht uur. Dan zal de Zuid-Afrikaanse scheidsrechter Victor Gomes in het Paul Biya Stadium in Olembe – een voorstad van de Kameroense hoofdstad Yaoundé – de Afrika Cup-finale in gang zetten. Het is Sadio Mané tegenover Mohamed Salah, een land met nul Afrikaanse titels tegenover een land met zeven kampioenschappen en een drievoudig finalist tegenover een negenvoudig finalist. Oftewel, Senegal tegen Egypte. Het zijn niet de landen die in de finale werden verwacht na afloop van de groepsfase, maar dat is ook weer tekenend voor het verrassende karakter van deze Afrika Cup.

Het was een toernooi waar de bijzaken voor meer spektakel zorgden dan het voetbal zelf. Toch toonde vooral Senegal aan in het toernooi te kunnen groeien. De verliezend finalist van 2019 werd in een groep met Zimbabwe, Guinee en Malawi weliswaar eerste, het won slechts eenmaal en scoorde even zo vaak. Van de Zimbabwanen won het door een dubieuze penalty met 1-0, tegen Guinee en Malawi bleef het 0-0. In de achtste finale rekende het vervolgens, mede door enkele vreemde arbitrale beslissingen, af met Kaapverdië (2-0). Tegen Equatoriaal-Guinea en Burkina Faso wist het vervolgens alsnog te overtuigen; twee verrassend leuke duels werden met 3-1 gewonnen.

Hoe anders is dat bij Egypte. Bondscoach Carlos Queiroz maakte er dit toernooi vooral een kunst van werkelijk alle voetbalplezier uit zowel zijn team als de kijker te zuigen. De tactiek van De Farao’s is simpel: speel de bal maar naar Salah en dan zien we wel. Leuk is het niet, goed evenmin. Toch werkt het tot dusver wel. In de groepsfase verloor het met 1-0 van Nigeria, maar won het met dezelfde cijfers van Sudan en Guinee-Bissau. Vervolgens dolf Ivoorkust door een lachwekkende panenka van Eric Bailly na penalty’s het onderspit en ging Marokko via een verlenging onderuit. Ook tegen Kameroen waren negentig minuten niet genoeg. Weer werd het verlengen, weer kwam er een penaltyserie. En omdat het gastland daarin haast nog slechter presteerde dan Nederland in 2000 tegen Italië, overleefde Egypte ook de halve finales.

Het zorgt er wel voor dat Senegal niet alleen een dag meer rust, maar ook zowat een wedstrijd meer rust heeft richting zondag. En daarom kwam Queiroz maar met een krankzinnig voorstel. De CAF hoogstwaarschijnlijk geen gehoor geven, maar de ongetwijfeld opkomende boosheid daarover mag de verbeten Portugees zondag op de tribune ventileren. De oefenmeester kreeg gisteren namelijk rood, waardoor hij zondag geschorst is. En dus mag hij hoog in het Paul Biya Stadium gaan zien of zijn afschuwelijke tactiek het einddoel binnen hengelt, of dat driemaal scheepsrecht blijkt voor Senegal.