Hoekie_B: Dieptepunt

28 november 2021 - 19:15

Als Sjoerd Mossou eens per jaar een column mag wijden aan ons geliefde NAC kan ik als amateurcolumnist niet achterblijven. Het moment is hier, op het absolute dieptepunt van mijn supportersbestaan. Vanaf 1992 begon ik het serieus te volgen, een mooi startmoment want net daarvoor was het net zo belabberd als nu dus die cirkel is rond. In die pak-em-beet dertig jaar heb ik onvoorstelbaar veel gejuicht, gehuild en gevloekt op NAC.

NAC is zo’n club waar het nooit rustig of normaal gaat. Ik denk dat ik een seizoen of vier heb meegemaakt dat we op een positie eindigden wat we vooraf hadden verwacht. Verder viel het heel soms mee (zo werden we een keer derde, wat we vervolgens in de play-offs voor een Champions League plaats verpestten waardoor we zelfs geen Europees voetbal haalden) en veel vaker zwaar tegen. Wat dat betreft was het ergste seizoen toen Pierre van Hooijdonk terug kwam en daardoor ook tal van andere grote namen. We gingen er serieus vanuit dat we de topdrie konden gaan aanvallen. In mei konden we diep in de verlenging van de derde wedstrijd ons vege lijf redden in de degradatie play-offs tegen TOP Oss.

Een aantal andere keren ging het mis en vlogen we er wel uit. Maar er was altijd hoop en perspectief dat het de volgende wedstrijd beter zou gaan. Iedere keer kwamen er weer nieuwe mensen met nieuwe plannen die ze niet waar konden maken. Je zou kunnen zeggen dat ik alles al heb meegemaakt als NAC supporter. Tot gisteren Helmond Sport thuis. We zijn momenteel aan een dramatisch zwakke reeks bezig (Dordt uit, Jong Utrecht thuis, Jong PSV thuis. Geen 9, maar 2 punten). Ik weet niet eens waar we staan op de ranglijst, ik vermoed op de helft ongeveer. Er is geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om niet te kijken, dus dat doe je dan toch maar. En daar gebeurde het. Ik voelde niets.

In onze NAC-groepsapp kwam het lekker los over hoe het kan dat Antonia geen bal kan aannemen en toch profvoetballer is en hoe het komt dat al onze spelers meer geld verdienen dat die van Helmond Sport en nergens beter zijn en de wedstrijd kabbelde voort. In de laatste minuut kopte onze cultverdediger Adilehou de bal binnen en normaal gesproken zou het stadion ontploffen of ik op de bank minstens omhoog zou springen met een oerkreet van JAAAAA! Maar nu niet. Niks. Ik zie het voor m’n neus gebeuren en ik neem het ter kennisgeving aan. Alsof het bij Telstar-Emmen is en niet bij NAC. Zover is het gekomen. Ik kan nu wel allerlei namen gaan noemen waar het nu weer aan ligt, maar ik ben er niet de persoon naar om Mattijs Manders bewust te beschadigen.

Dit is het absolute dieptepunt in mijn dertigjarige NAC bestaan. Het doet mij gewoon niets meer. We worden binnenkort overgenomen en de geruchten liegen er niet om. Amerikanen willen 15 miljoen pompen in de club en dat gaat waarschijnlijk ook wel slecht aflopen, maar dan is er in ieder geval weer hoop. Ik wil weer boos zijn, ik wil weer verdrietig zijn, maar ik wil vooral weer juichen en trots zijn. Eens dan wordt de hemel stralend blauw. HUP NAC!