Eigen doelpunten, verlengingen en stunts: een terugblik op een fenomenaal toernooi

13 juli 2021 - 09:26

Van Bakoe tot Glasgow en van Sint-Petersburg tot Sevilla: verspreid over heel Europa hebben we een maand lang kunnen genieten van interlandvoetbal op het hoogste niveau. Na 31 dagen kwam er zondag met de Italiaanse zege een passend eind aan. En dus is het tijd voor een terugblik op het fantastische toernooi dat EURO 2020 was.

Door het coronavirus moesten we liefst drie jaar lang wachten op een nieuw eindtoernooi. Het EK 2016 en WK 2018 waren van een bedenkelijk niveau, waardoor elke voetballiefhebber al zeven jaar wachtte op een leuk eindtoernooi. De voorpret was daarmee groter, maar door de twee saaie vorige toernooien en de coronarestricties was er ook veel scepsis vooraf. Zo kreeg je in Nederland niet het idee dat het EK zo leefde als de vorige keren.

Dat gemoed veranderde al snel. Op 11 juni 2021, klokslag 21.00 uur, gaf Danny Makkelie in het Romeinse Stadio Olimpico het startsein voor dit bijzondere EK. In het openingsduel rekende een verrassend sprankelend Italië simpel af met het vooraf als dark horse getipte Turkije en daarmee was EURO 2020 los. Een dieptepunt volgde echter de dag erop. Tijdens Denemarken – Finland kreeg Christian Eriksen te kampen met hartfalen. De schrikbeelden staan bij iedereen nog op het netvlies – mede omdat de regie dacht dat het wel een goed idee was om het moment twintig keer te herhalen – maar gelukkig kwam alles goed met Eriksen. Het Deense elftal kreeg, met Simon Kjaer als absolute krijger, direct de sympathie voor de rest van het toernooi. Ondanks een belabberde start met nederlagen tegen Finland en België richtte het zich op. Via een fabuleuze poeier van Andreas Christensen kwamen de Denen een omstreden strafschop in de laatste groepswedstrijd tegen Rusland te boven. Uiteindelijk werd de halve finale bereikt, waarin een door Makkelie wel heel makkelijk gegeven penalty Denemarken alsnog fataal werd.

Oranje kon alleen maar dromen van de halve eindstrijd. De equipe van Frank de Boer begon spectaculair en toonde veerkracht tegen Oekraïne, waarna Oostenrijk en Noord-Macedonië een simpele prooi bleken. We kwamen in de makkelijke helft van het schema terecht en dus riep de opportunist in ons dat de finale wel behaald zou kunnen worden. Dat was buiten Tsjechië gerekend, dat Nederland in Boedapest op een kansloze en pijnlijke 2-0 nederlaag trakteerde. Einde toernooi, exit De Boer.

Voor onze zuiderburen was dat reden tot hoongelach, want zij overleefden de achtste finales wel. Na negen op negen in de groepsfase werd er in Sevilla gewonnen van Portugal (1-0). Vijf dagen later bleek Italië te sterk, maar dat is gezien de winnaarsstatus van de Zuid-Europeanen een kleinere schande dan ons verlies tegen, met alle respect, de Tsjechen. 

De Azzuri bereikten de finale vooral door het slachtveld van de achtste finales te overleven. In die ronde sneuvelden naast Portugal en Nederland namelijk ook Kroatië en Frankrijk, de twee WK-finalisten van 2018. Het Balkanland knokte zich in een spektakelstuk knap terug tegen Spanje, maar ging na verlenging met 5-3 onderuit. Zwitserland kon die veerkracht in Boedapest wél doorzetten, want nadat het terugkwam van een 3-1 achterstand won het de penaltyserie van Les Bleus. Zo kreeg de meest spectaculaire EK-dag ooit een passend einde. Een ronde later eindigde het Alpensprookje echter alsnog, toen het land de strafschoppenreeks juist verloor. Spanje bleek te sterk. Overigens had Italië het ook niet makkelijk in de tweede ronde, want Oostenrijk werd pas na verlenging verslagen.

Na twee spectaculaire halve finales, waarin eigen doelpunten en verlengingen zoals zo vaak dit EK hoogtij vierden, kwam het toernooi zondag in voetbalhoofdstad Londen tot een climax. Na een heerlijke openingsfase ging het voor de achtste keer in vijftien knock-outduels dit toernooi naar een extra halfuur. Daarin werd niet gescoord en dus waren strafschoppen voor de vierde keer nodig. De wissels bij Engeland pakten in die serie volledig verkeerd uit: bondscoach Gareth Southgate kreeg de rekening voor zijn instelling gepresenteerd. Op de anti-voetbaltoernooien in 2016 en 2018 zou dat wellicht anders zijn gelopen, maar deze zomer loonde angst niet.

EURO 2020, we love you. Je krijgt een dikke 10.