De verloren Oekraïense generatie

13 juni 2021 - 16:35

De telefoon van Dinamo Kiev-coach Yozhev Sabo gaat. De slaap uit zijn ogen wrijvend, werpt hij een vluchtige blik op de wekker, maar hij weet eigenlijk al hoe laat het is. “Kom je ze weer halen?” zegt een ondertussen te bekende stem. Het is de eigenaar van een hippe nachtclub in hartje Kiev en de ‘ze’ over wie hij het heeft, zijn Artem Milevskiy en Oleksandr Aliyev, Sabo’s sterspelers die zich niet voor het eerst ladderzat op de dansvloer staan te misdragen.


In 2006 troffen Jong-Oranje en hun Oekraïense leeftijdsgenoten elkaar in de finale van het jeugd-EK. Hoe het afliep met de Nederlandse talenten is bekend. Wisselend. Zo beleefde Klaas-jan Huntelaar Europese successen, terwijl Nicky Hofs het gelukkigst bleek bij zijn Vites. Weer anderen gingen aan fysieke gebreken ten onder gingen, zoals toenmalig snelheidsduivel Romeo Castelen. Het is het onzekere lot van de profvoetballer. 

Ook de toekomst van de jonge Oekraïners bleek minder florissant dan toen gedacht werd. Deze generatie moest zes jaar later gaan schitteren op het grote EK in eigen land, maar slechts een enkeling zou dat mogen meemaken. 

Sterker nog, die selectie was beter vertegenwoordigd op het WK dat nagenoeg aansluitend op het Jeugd-EK in 2006 werd gehouden, dan bij de eindronde in Oekraïne. Liefst vier spelers konden destijds meteen door naar de hoofdmacht. Dat was er één meer dan de groep in ’12 uit die generatie herbergde. Waar ging het bijvoorbeeld mis met hun twee artistieke blikvangers Artem Milevskiy en Oleksandr Aliyev, die de wereld aan hun talentvolle voeten leken te hebben? 

Vooral in het hoofd, eigenlijk, en nee, dan hebben we het niet over letsel door een overvloed aan koppen. Beide heren bleken namelijk even lastig in toom te houden buiten als binnen de lijnen. Aliyev en Milevskiy waren de koningen van het hoofdstedelijke nachtleven. Meer dan eens moest hun coach de beide heren dus in de late uren of zelfs vroege ochtend van de dansvloer komen plukken, omdat de twee niet naar huis wilden of nog op hun benen konden blijven staan. 

Een vertrek naar nieuwe oorden bleek geen uitkomst te bieden, al kende Aliyev nog een sterke periode in dienst van Lokomotiv Moskou. Tot hij andermaal zijn eigen glazen ingooide. In een CL-wedstrijd tegen Arsenal nam hij zijn eigen ploeg in eerste instantie nog voetballend bij de hand, maar de middenvelder verloor zijn hoofd en gaf in een woedeuitbarsting de scheidsrechter een zet. Hij mocht meteen inrukken. Ook in de catacombe was de heethoofd nog niet afgekoeld. Dat hij de scheids een geit noemde, maakte de situatie er voor hem niet beter op.

Milevskiy verging het in den vreemde al niet veel beter. In Turkije haalde hij vooral het nieuws door zijn spiksplinternieuwe Ferrari volledig in puin te rijden, waarna hij aan omzwervingen langs de krochten van het voetbal op de Balkan begon. Even was er weer een reden om voor een van zijn wedstrijden de televisie aan te zetten, toen de Belarussische competitie waartoe hij inmiddels was afgezakt in de begindagen van de pandemie de enige voetbalwedstrijden op de planeet waren. De scouts keken en zagen dat het niet goed (meer) was. 

Zelfs nu nog blijkt Aliyev zijn fratsen niet verleerd te zijn. In een Instagram-sessie met zijn volgers schepte de inmiddels 37-jarige oud-speler op over een trio dat hij gehad had. Dat de moeder van zijn kinderen – van wie hij inmiddels gescheiden is, maar bij wie hij nog wel inwoont – dit niet echt kon waarderen, liet ze hem en de meekijkers in niet mis te verstane bewoordingen weten. Aliyev zat erbij en lachte schaapachtig. Ook een Oekraïense vos verliest blijkbaar zijn haren, maar niet zijn streken.