1 minuut

Het is een genot om Xabi Alonso te zien voetballen. Keer op keer een juiste bal, keer op keer iemand met de juiste snelheid inspelen, voor elke voetballiefhebber een lust voor het oog. Voor degenen die het willen zien natuurlijk. Ik ben er zo een. Arjen Robben en Douglas Costa? Fantastisch. Het killerinstinct van Lewandowski, chapeau. Maar Xabi. Xabi is gewoon Xabi.

Het is overbodig om te zeggen dat Xabi Alonso een geweldige voetballer is. Dat kan iedereen zien. Hij creëert openingen die er eigenlijk niet zijn, ziet dingen die anderen niet zien en zijn trap is zuiverder dan het helderste bronwater. In de laatste vijf jaar is zijn passingspercentage geen seizoen lager geweest dan 82%. Sterker nog, in zijn tijd bij Bayern Munchen komt altijd minstens 88% van zijn passes aan. Wonderbaarlijk, 88%!

Natuurlijk speelt het mee dat Xabi Alonso voor meerdere van mijn favoriete buitenlandse clubs heeft gespeeld. Bij Liverpool droeg hij bij aan het mooiste voetbalmoment dat ik ooit mee mocht maken: de Champions League-zege na het Wonder van Istanbul. De gemiste penalty en de rebound die daarop volgde lieten mij en mijn vader het hele huis bij elkaar schreeuwen van de teleurstelling en de vlak daaropvolgende blijdschap. Bij Real Madrid bleek de Non-Galactico een echte Galactico te zijn, de ster die Real Madrid liet voetballen. Ik geniet van het schijnbare moeiteloze voetballen van de Spaanse middenvelder. Geen druppel zweet lijkt er te vallen, geen spier te veel wordt aangespannen. Elke beweging is gecontroleerd, met slechts een doel: de bal op de juiste plek krijgen. Het is een genot om hem te zien voetballen, waarbij je genot mag schrijven met een hoofdletter G.

En dus zit ik dinsdag klaar voor Arsenal tegen Bayern München. Ik heb er zin in. Hopend op wat spanning en dus een paar snelle goals van Arsenal zit ik voor de tv. De spanning lijkt er heel eventjes te gaan komen, maar een ontketend Bayern vernedert de Londenaren wederom. Alexis is boos, Wenger is boos en ArsenalFanTV is het meest boos. #WengerOut is trending, maar ik geniet vooral van Bayern, wat een voetbalmachine. En dat allemaal onder leiding van ‘mijn’ Xabi.

Donderdag volgt de klap.

Lived it. Loved it. Farewell beautiful game.

Xabi Alonso kondigt zijn afscheid als voetballer aan. Op zijn eigen unieke stijlvolle manier zegt hij alvast gedag tegen zijn fans. De man die in zijn carrière liefst 16 grote prijzen won, waaronder tweemaal de Champions League, 2 EK’s en de Wereldbeker, vindt het mooi geweest. Hij wel. Maar ik niet, Xabi, ik niet. Ik wil nog even kunnen genieten van die passes, de doelpogingen vanaf eigen helft, de overtredingen als dat nodig is en je trage en tegelijk snelle balbehandeling. Doe mij dit niet aan, Xabi, ik kan niet zonder je.