6 minuten

Er is steeds meer voetbal te zien, maar het gekke is: ik kijk bijna nooit meer. Sterker nog: mijn laatste negentig minuten kan ik me niet meer herinneren. Toch houd ik van voetbal. Ik lees er dagelijks over, ik praat en schrijf erover. Om weer te leren houden van voetbal kijken, ga ik de komende tijd wedstrijden bekijken met statistici, veelvraten, liefhebbers, columnisten. Wat voor les hebben ze voor mij? In deel 7 ben ik bij Yordi Yamali, presentator van FC Buitenland.

Door: @voetbalverhalen

Woensdagavond. Champions League. Ik vraag Yordi – bij wie ik voor het eerst op bezoek ga – of ik in een joggingbroek mag komen. “Haha, tuurlijk”, stuurt hij. Als ik aankom zie ik dat hij een voetbalbroekje draagt, met daarop het logo van zijn club SV Diemen.

De voetbalshirts waarin we hem wekelijks in FC Buitenland zien, liggen in de kast. Een stuk of honderd.
“Sommige zijn lelijk, maar in principe koop ik shirts om ze aan te doen. Een deel zit in boxen, die zijn vanuit mijn jeugd.” De mooiste? “Gala thuis. Sinds 1998 koop ik ieder jaar het thuisshirt.”

We zitten op de bank. Op tv is de voorbeschouwing begonnen. “Vroeger was dit huis een soort jeugdhonk. In de goede jaren van Galatasaray zat hier tien man – ook veel niet-Turkse jongens – met een Gala-shirt aan. En dan negentig minuten lang, net als de supporters in het stadion, achter de ploeg staan. Iedereen verloor zich helemaal in de wedstrijden. Dat is hoe ik het graag zie.”

Vanavond zal het rustiger blijven. We gaan Paris Saint-Germain tegen Bayern München kijken.

Wat vind je leuk aan voetbal?
“De emotie. Als ik die niet heb bij een wedstrijd… Ik moet wel voor iemand zijn. Meestal de underdog. En anders simuleer ik mijn voorkeur via Toto. Neutrale potjes vind ik niks aan.”

“Ik kijk al zoveel jaren voetbal, dat er altijd wel een reden is om voor een team te zijn: een voorkeur voor spelers met een randje, een stadion, een shirt.”

“Ik kijk alleen live. Terugkijken kan ik echt niet, geen fuck aan. Behalve toen Turkije de laatste poulewedstrijd op het EK na een 0-2 achterstand nog met 3-2 van Tsjechië won. Ik kwam dronken thuis en heb die wedstrijd nog drie keer opgezet.”

Voor wie ben je vanavond?
“Tja. Toch voor Bayern, denk ik. Tegen een aanval van 600 miljoen, is Bayern de underdog.”

Na een minuut zet Dani Alves PSG op een 1-0 voorsprong. “Ik probeer toch een beetje de humor in zo’n potje te zien; dat het grote Bayern nog eerder achterstaat dan Feyenoord, dat is best geinig.”

Waarom kijk je eigelijk voetbal? Heb je dat van je vader?
“Mijn vader kan een bal nog geen twee keer hooghouden. Hij is Nederlands en Europees kampioen kickboksen geweest. Ik vond daar niks aan, en wilde op een dag voetballen. Toen vroeg mijn vader aan vrienden waar hij met mij naartoe moest, want hij wist niet waar de voetbalclub zat. Tegenwoordig zit ‘ie vaker in de Arena dan ik.”

Galatasaray staat bij jou nog net iets hoger dan Ajax. Waar is je liefde van Gala vandaan gekomen?
“Toen ik tien was, verhuisden we naar Turkije. Ik kwam op een basisschool en alle kinderen probeerden mij in hun kamp in te krijgen. Maar ik sprak geen Turks. Een jongetje gaf me een trainingspak van Besiktas. Maar op tv zag ik het rood-geel van Gala en werd verliefd. Ik heb het trainingspak teruggegeven. Het was een goede zet: vijf, zes jaar met het ene na het andere kampioenschap, en als hoogtepunt de UEFA Cup.” Dan: “George Hagi. De gaafste voetballer die ik ooit heb gezien.”

Hoeveel voetbal zie je in een week?
“Sowieso altijd Gala en Ajax. Daar plan ik echt omheen. Ik ben weleens van een festival naar huis gegaan om de wedstrijd te kunnen zien.”

“Bij FC Buitenland doen we zes competities. Daarvan zie ik alle samenvattingen. Daarnaast in het weekend nog vier live-wedstrijden. Gemiddeld genomen is dat niveau bar en boos, hoor. De zoektocht van een voetballiefhebber is om een goede wedstrijd vinden. Dat is tegenwoordig heel moeilijk. Ploegen kennen elkaar zó goed, dat je stugge potjes krijgt. De één durft niet, de ander kan niet.”

“Engeland moet echt z’n handjes dichtknijpen met Match of the Day, dat is zo goed gemaakt: het camerawerk, het commentaar. Als je ’s middags Newcastle tegen Brighton zit te kijken… daar is geen kloot aan. En ’s avonds zie je de samenvatting en denk je ‘oh, leuk potje’.

“Mijn interesse ligt bij kleinere clubs. Ik zie niet vaak Barca, maar schat dan in dat Sociedad tegen Valencia een mooie wedstrijd wordt. In het moderne voetbal zit het plezier in het onbekende.”

Waar let je op als je een wedstrijd ziet? Volg je stats, of kijk je nu naar het tactisch plan van Bayern?
“Nee. Voetbal moet je meeslepen. Voor mijn zijn stats alleen een leuke toevoeging voor de beleving van het voetbal. Ik zag vandaag nog een tweet voorbijkomen met de expected goals van spitsen in Turkije vergeleken met spitsen in de Premier League. Tja, wat moet ik daarmee? Wat zegt het precies?”

Geen behoefte om aan de hand van een tactische analyse te zien waarom een team wint of verliest?
“Dat kan je niet alleen nabootsen door de tactiek bloot te leggen. Er speelt veel meer mee. Als de vrouw van de linksback van VVV een miskraam heeft gehad, speelt dat een enorme rol. Daar houden data geen rekening mee.”

Dus je kijkt best op een – sorry voor het woord – ‘ouderwetse’ manier naar voetbal?
“Ja. Een mooi verhaal heeft veel meer waarde dan ‘deze tactiek werkt beter dan die’. Kijk naar Leicester. Dan hoef je toch niet te weten dat de combi Vardy en Mahrez er samen 43 inschiet? Who gives a fuck?! Het verhaal is dat een kleine club in de rijkste competitie van de wereldkampioen kan worden. De romantiek en data zullen elkaar niet snel vinden. Maar het verhaal is sterker, veel sterker, en dat zal altijd blijven.”

Speaking of een verhaal: Cavani schiet op prachtige wijze de 2-0 binnen voor Paris. “Waar is Neymar?”, zegt Yordi, als de feestvierende spelers van de Franse club in beeld komen. “Een goede regisseur legt dit vast, dat is hét verhaal van de wedstrijd.”

Andere veelvraten van voetbal waar ik in deze serie langs ben geweest, kijken het liefst in hun eentje voetbal, om alles goed te kunnen volgen. Jij?
“Ik kijk eigenlijk nooit alleen.”

Niet bang dat je dan wat mist doordat je af en toe wordt afgeleid?
“Kijken met mijn vrienden levert me meer op dan dat ik verlies. Ik twitter ook wel tijdens de wedstrijd, dat is een soort online kantine. In alles wat ik mag en kan doen, heeft Twitter een grote rol gespeeld.”

Via dat medium kreeg hij de vraag van Neal Petersen, oprichter van FC Afkicken, om eens te komen praten voor wat werk bij het programma. “Mijn eerste rol was om foto’s te zoeken voor in de show. Maar daar was ik vrij snel klaar mee. Ik mocht in de uitzending komen omdat Nederland bij Turkije zat in de EK-poule. Toen heb ik tegen Neal gezegd: ik weet meer dan alleen Turks voetbal.”

“Buitenlands voetbal was bij ons het ondergeschoven kindje. Ik zei: Jean-Paul en ik kunnen er wel wat mee. Toen hebben we twintig minuten geoefend en was de conclusie: maak morgen maar een uitzending.”

Ik herinner me jullie eerste uitzending van FC Buitenland nog. Jullie zaten beide op een grote stoel en de show duurde anderhalf uur.
“Haha, dat was echt bejaarden-tv voor voetballiefhebbers. We namen álle wedstrijden door, daarna pakten we de stand erbij om uitgebreid te bespreken, en dan keken we óók nog naar het speelschema voor volgende keer. Ik ben een ouwehoer: als je mij m’n gang laat dan duurt zo’n uitzending drie dagen. Let maar op: Jean-Paul maakt vaak de afrondende opmerking; hij vindt dan dat we door moeten.”

“Ik heb nog wel getwijfeld of ik dit wel wilde, op beeld. Ik ben van nature niet onzeker, maar je stelt jezelf toch die clichévraag: wie zit hier op te wachten? Of wat legitimeert mij om hierover te praten?”

Zou je naar tv willen?
“Op tv willen ze een bekende kop: je moet schijtlollig óf ex-voetballer zijn. Ik hoop eerder dat andere partijen óns vinden, zoals Eurosport; we hebben nu in FC Buitenland de beelden van de Serie A. Het zou leuk zijn als Ziggo en Fox ook wat online willen doen met ons. Dat lijkt me leuker dan naar tv gaan.”

Je zei dat je goed moet zoeken naar een mooie wedstrijd. Is voetbal minder leuk geworden?
“Dat weet ik niet. Ik had nooit gedacht dat ik voetbalmoe zou kunnen worden, maar ik was laatst op vakantie en dan kijk ik nauwelijks wat. Maar als iemand op Twitter dan begint met zijn favoriete team aller tijden in de Serie A, dan ga ik echt heerlijk op al die namen. En na drie weken vind ik het ook wel weer heel leuk om een filmpje te maken met Jean-Paul.”