5 minuten

Er is steeds meer voetbal te zien, maar het gekke is: ik kijk bijna nooit meer. Sterker nog: mijn laatste negentig minuten kan ik me niet meer herinneren. Toch houd ik van voetbal. Ik lees er dagelijks over, ik praat en schrijf erover. Om weer te leren houden van voetbal kijken, ga ik de komende tijd wedstrijden bekijken met statistici, veelvraten, liefhebbers, columnisten. Wat voor les hebben ze voor mij? In deel 3 ben ik thuis bij @ikbensjimmie.

Onderweg naar Noord-Holland zet ik de radio aan om de voorbereiding te horen op de kwartfinale van Ajax in de Europa League. Ik heb nog geen tijd gehad de opstellingen te checken. Maar op Radio 1 geen woord over voetbal; het gaat over vrouwen in de overgang.

Gelukkig word ik direct bijgepraat als ik binnenstap bij mijn gastheer van vanavond. “Ik verwacht een moeizame wedstrijd. Ik ben de hele dag al zenuwachtig. Ik heb boodschappen gedaan zonder mijn vrouw en net nog even FIFA gespeeld voor de afleiding. Maak het jezelf gemakkelijk”, en hij wijst naar de bank.

Daar zitten we: Sjimmie en Sjaak. Tussen ons in ligt kat Taksi.

We kennen elkaar van Twitter, maar hebben elkaar nooit eerder ontmoet. Heel veel tijd om kennis te maken, hebben we niet: over een klein half uur begint de wedstrijd — en dat is een heel belangrijke voor Sjim. “Sinds de wedstrijd tegen Twente voor het kampioenschap ben ik niet meer zo zenuwachtig geweest.”

Hoeveel voetbal zie jij?
“In een Europese week ongeveer negen wedstrijden: Champions League, Europa League, Eredivisie en grote competities. Ik heb ook een voorliefde voor grootmachten in de wereld die niet veel voorstellen in het voetbal: de Amerikaanse, Russische en Chinese competitie. Ik heb nu een goede stream gevonden om China goed te volgen. Vorige week heb ik Gudelj nog even gezien.”

Hij vertelt over de ontwikkeling van China. Hoe bedrijven inzetten op voetbal om in een goed daglicht te komen van de voetbalgekke president. En hoe met regels Chinese talenten meer kansen moeten krijgen, al lukt dat niet altijd. “Er moet nu een Chinees van onder de 23 jaar in de basis staan. Maar die worden allemaal na tien minuten gewisseld. De grootmachten lopen nu nog achter op Europa en Zuid-Amerika. Maar de jeugd in de VS wordt steeds beter. In Japan ook.”

Wat is je ideale voetbaldagje?
“Voetbal is m’n grootste hobby. Ik vind het lekker om op mezelf te zijn en te kijken, en dan ineens te realiseren dat het al acht uur ’s avonds is — en dan komt er nog een late wedstrijd in Spanje.”

Glimlach en twinkelende ogen.

“Ik heb geen favoriete club in het buitenland. Soms is het spel slecht, maar ik word nooit teleurgesteld. Ik kijk onbevangen en kan genieten van alle kleine goede acties.”

Dus liever op tv dan in het stadion?
“Qua beleving het stadion, maar ik mis te veel. Ik wil herhalingen zien. Ik wil me kunnen concentreren. Samen kijken doe ik alleen met mijn broer.”

Ik vraag me ineens af of het wel handig is dat ik hier ben. Ik hoor Sjim af en toe zuchten van de spanning en we zijn nog maar net begonnen. Wat als Ajax wordt uitgeschakeld?

Ik zeg dat hij gerust in stilte mag kijken.

Maar hij praat honderduit.

– Over zijn fetisj voor statistieken en cijfers, en zijn liefde voor baseball. “Goed dat er data in het voetbal worden gebruikt, maar ik zie te veel statistieken die niet relevant zijn.”
– Over de instelling van profs. “Over Haris Medunjanin werd altijd gezegd dat hij lui is, maar hij is flegmatiek; dat wil niet zeggen dat hij niet werkt.”
– Over transferbeleid. “Ik zou nooit iemand kopen op basis van een jeugdtoernooi. Te smalle sample-size en je speelt tegen teams die niet ingespeeld zijn. Je kan te snel goed lijken.”

Tussendoor steeds korte opmerkingen over de wedstrijd.

– “Niet de start die ik hoopte. Paal! Godverdomme.”
– “Ah, jongens! Het gat op het middenveld is al te groot.”
– “Dit wordt een belangrijke proef voor Schöne. Hij komt vaak tegen een overtalsituatie.”

En over Ajax.

– “Ze moeten Ziyech een enkelbandje omdoen: als ‘ie buiten de zestien schiet dan een schok. Maar zelfs dan blijft hij schieten, haha.”
– “Ik weet niet of Kluivert genoeg inhoud heeft om steeds mee terug te lopen.”
– “Jammer dat Klaassen niet helemaal tweebenig is, dan had ‘ie ‘m al kunnen spelen.”

En dan, alsof ik naast Cruijff zelf zit: “Schöne is een goede voetballer met weinig tijd, maar een slechte voetballer met veel tijd.”

Niet veel later krijgt de Deen de bal, zonder enige druk, en levert heel laconiek in. “Zie je? Haha.”

Je bent enorm actief op Twitter en werd zesde in de verkiezing voor voetbaltwitteraar van Staantribune.
“Normaal tweet ik wel tijdens wedstrijden, maar vandaag is het te spannend. Vroeger was ik actief op een forum, maar Twitter is dynamischer en heeft een groter publiek. Ik heb altijd de neiging gehad overal op te reageren en met mensen in gesprek te gaan.”

Een van de katten is voor de tv gaan zitten. Sjimmie staat op.

“Ik probeer heel analytisch te kijken. Heb je overwicht of alleen balbezit? Maar met Ajax ben ik emotioneler. Ik dwing mezelf wel altijd rationeel te blijven, maar bij Ajax kan ik janken. Al was de laatste keer bij Oranje: Nederland – Argentinië. Ajax is een kampioen in teleurstellingen. Maar dat zegt iedere supporter van zijn club. Dat pijn lijden heeft ook wel wat moois, toch?”

We hebben het over Bosz. “Ik gun het hem heel erg. Ben vanaf het begin pro-Bosz. En over de zogenoemde kikkers: ik snap die gasten wel. Ze zaten in Oranje en nu dit. En belangrijker: ze zijn zo jong dus ik neem het zo ook niet kwalijk. Toen ik 18 was hing ik bij de supermarkt.”

Het is rust. Sjimmie checkt Twitter en de andere tussenstanden.

Wat vind je leuk aan voetbal?
“Je groeit er mee op. Vroeger keken we ook altijd Studio Sport met het gezin. Het is een verslaving. Ik kan er nu de pest in hebben, maar zondag kijk ik weer gewoon. Waarom grijpt een alcoholist weer naar de fles? Die drang. Ik heb de drang om voetbal te kijken.”

“Als ik bij mijn moeder op bezoek ben en Ajax speelt, dan weet ze dat ik op mijn telefoon een stream volg. Ik weet nog niet of ik het asociaal van mezelf vind, maar ja: anders was ik helemaal niet gekomen.” Knipoog.

Na rust gaat het echt mis. Ajax komt al snel 1-0 en 2-0 achter. Toch oogt hij rustig, en blijft vertellen. “Als jij er nu niet was zat ik wel in een foetushouding in een hoekje, hoor.”

De katten blijven voor de tv kruipen. Hij geeft ze gehaast eten.

Wat zou jij nu doen als je Bosz was?
“Dolberg erin. En Van de Beek voor Schöne.” In een klein kwartier wisselt de coach precies die spelers.

Veltman krijgt zijn tweede gele kaart. “Heel Twitter zal nu wel losgaan op hem, maar het is ook gewoon de kracht van Kolašinac.”

Hij zucht maar weer eens. De wedstrijd loopt precies zoals hij vreesde. “Zo ken ik mijn Ajax weer. Ik ga van binnen wel stuk nou hoor. Ik probeer kalm te blijven, maar mijn hartslag is nu hoog”, zegt hij als we gaan verlengen.

De 3-0 valt. Zijn handen gaan voor het gezicht. Voor het eerst vanavond zwijgen we voor minstens een minuut.

Dan: “Dit doet pijn hoor.”

En het is weer stil. Ik voel weer even alsof ik hier niet had moeten zijn.

Maar net nadat Viergever een enorme kans mist —“Kut! Dit was ‘m hoor” — valt de 3-1. Sjimmie springt op van de bank! Roept drie keer hard. JA! JA! JA! “Sorry buurvrouw.”

Het zijn nu heel lange minuten. Als Schalke scoort gaan de Duitsers door. “Pfff, het lijkt wel slow motion nu. Iedereen is kapot. M’n hartslag is nu 140.”

Als Younes zelfs de 3-2 maakt, springen we op. Bij een high-five voel ik een zweethand. “Jij mag altijd langskomen”, zegt hij als er wordt afgefloten.

We praten wat na, maar Sjimmie kan het nog niet geloven. Hij kijkt nog steeds alsof Jezus zelf net voor ons is verschenen.

Het is twaalf uur als ik vertrek. “Ik kan nog niet slapen nu, hoor”, zegt hij. “Dit wordt voor mij drie uur. Stuur je effe een berichtje als je thuis bent?”

In de auto zet ik de radio aan. Nooit Meer Slapen begint met een interview met een kunstenaar.