8 minuten

Het is alweer vier jaar geleden dat ene Jean-Paul Rison van vier kaarten voor een competitiewedstrijd van Paris Saint-Germain af moest. In een opwelling besloot ik met drie vrienden de kaarten over te nemen en op vrijdagmiddag naar Parijs te rijden voor een potje voetbal. Achttien uur en een verschrikkelijke nul-nulwedstrijd later kwamen we weer thuis. Die PSG – Ajaccio is nog steeds één van de meest afschuwelijke wedstrijden die ik ooit heb gezien, maar een hobby was geboren.
Sinds die wedstrijd bezocht ik meer dan 50 wedstrijden in het buitenland, in acht verschillende landen. Vaak krijg ik dan ook de vraag: ‘Hoe kom je aan die kaarten?’ En: ‘Dat is zeker wel een dure hobby?’. Maar eigenlijk valt dat wel mee – en kaarten regelen is vaak ook niet zo moeilijk. Aan de hand van enkele voetbalreizen die ik heb gemaakt wil ik jullie antwoord geven op deze vragen.

Borussia Dortmund – 1. FC Nürnberg, 25 januari 2013
Mijn eerste wedstrijd in het buitenland smaakte direct naar meer. Je gaat kijken waar je nog meer heen wilt en ik kwam al gauw bij Borussia Dortmund uit. De avond voor een wedstrijd tegen 1. FC Nürnberg kon een vriend ineens nog twee kaartjes krijgen.
Ik vroeg me af hoe hij aan die kaarten kon komen, maar dat bleek allemaal ‘gewoon’ via de clubsite te kunnen. En zo zaten we twee weken na Parijs ineens in Dortmund.

Wat volgde was een van de meest memorabele avonden van mijn leven. Een avondwedstrijd in het Westfalenstadion, het was bijzonder indrukwekkend. Vanwege chaos op de weg kwamen we pas vlak voor de aftrap binnen, en het uitverkochte stadion zette op dat moment juist “You’ll never walk alone” in. Hoewel ik daar eigenlijk geen fan van ben, stond het kippenvel op mijn rug.

Dortmund won met 3-0 door twee goals van Blaszczykowski en één van Lewandowski. Ik heb een fantastische avond gehad en het had me alles bij elkaar nog geen 75 euro gekost. Inmiddels ben ik er na deze wedstrijd nog vier keer geweest, waarvan drie keer voor de Duitse Super Cup tegen Bayern München.

Het bezoeken van Borussia Dortmund is qua kaarten over het algemeen duur en moet ver van tevoren gepland worden. Voor veel competitiewedstrijden is het niet altijd even makkelijk, aangezien thuiswedstrijden vaak binnen een half uur zijn uitverkocht. Maar het is zeker niet onmogelijk. Vanuit Utrecht is het een goede twee uur gas geven en je bent bij een van de mooiste, zo niet de mooiste club van Duitsland.

Engeland, december 2013
Elke voetballiefhebber heeft, denk ik, wel de wens wedstrijden te bezoeken in Engeland, en wat is er nou mooier dan dit tussen kerst en oud te nieuw te doen? Met twee vrienden hadden we al in de zomer besloten dat we een wedstrijd op Boxing Day en het WK Darts wilden bezoeken en tot Oudjaarsdag zouden blijven.

We kochten kaarten voor West Ham United – Arsenal (60 pond) en – nadat het speelschema bekend gemaakt was in november – voor Aston Villa – Swansea City (39 pond) en voor Tottenham Hotspur – Stoke City (60 pond). Drie wedstrijden in vier dagen, dus.

Het kopen van kaarten bij West Ham United ging gemakkelijk via de clubsite, gewoon zonder membership. Zij begonnen destijds vroeg in het seizoen al kaarten te verkopen voor alle thuiswedstrijden en was het dus goed dat wij er bijtijds bij waren. Bij Aston Villa ging het net zo makkelijk via de clubsite, maar voor Tottenham Hotspur gold dat je eigenlijk een membership nodig hebt. Deze kaarten kochten we daarom via een Nederlands ticketbureau, al betaalden we daardoor wel anderhalf keer de originele prijs. Het vliegen naar Londen kan heel goedkoop zijn en afhankelijk van je budget kun je er een goed hotel bij zoeken. Al met al was dit één van mijn duurdere trips, maar het is elke cent waard geweest.

RSC Anderlecht – Zulte-Waregem, 15 april 2014
Ik denk dat ik een van de weinigen ben in Nederland die wél fan van de Belgische play-offs is. Tien topwedstrijden aan het eind van het seizoen is iets waar de Belgische competitie absoluut beter van is geworden. Het systeem in zijn huidige vorm is misschien niet optimaal, maar het levert wél veel mooie mogelijkheden voor een wedstrijdbezoekje op.

De Belgische competitie loopt niet over van kwaliteit, maar toch kom ik er graag. De neiging bestaat wel dat ik vaak alleen wil wanneer ik een top-3 ploeg in actie ga zien. Voor pakweg Waasland-Beveren – Sint-Truiden bedank ik vriendelijk, maar als Anderlecht, Club Brugge of Standard Luik op bezoek komt ga ik het toch overwegen.

Wanneer het speelschema van de play-offs bekend gemaakt wordt kijk ik altijd of er iets leuks tussen de midweekse speelronden zit. In april 2015 bezocht ik AA Gent – Anderlecht en een jaar eerder Anderlecht – Zulte Waregem. Die laatste kwam pas op de wedstrijddag tot stand. De klantenservice van Anderlecht had gecommuniceerd dat er nog zo’n 2000 kaarten waren en de kassa’s open zouden zijn. We zouden nog kaarten kunnen kopen als we bijtijds naar Brussel gingen.

Voor 40 euro zaten we ter hoogte van de middenlijn op de tweede ring, iets wat in het Constant Vandenstockstadion prima plekken zijn. Het was tenslotte ook een wedstrijd om de koppositie. Dit beseften de hoofdrolspelers van de avond op het veld des te meer, waardoor het een vrij saaie 0-0 werd. Soms maak je, achteraf gezien, ook wel eens een verkeerde keuze.

Wedstrijden bezoeken bij Anderlecht is goed te doen. Het hoeft niet zo duur te zijn als wij het gemaakt hebben en ook zij verkopen niet bijzonder snel uit, de topwedstrijden tegen Club Brugge en Standard Luik uitgezonderd. Vanuit Utrecht is het met een kleine 200 kilometer ook niet ver en ze spelen in een schitterend oud stadion. Daarmee is het een absolute aanrader.

HNK Rijeka – Feyenoord, 23 oktober 2014
Feyenoord had een mooie loting in de Europa League. Ik ben geen Feyenoorder, maar enkele van mijn Feyenoord-vrienden wilden erheen, slechts één struikelblok…ze hadden geen vervoer. Gekscherend werd geopperd of ze mijn auto konden lenen, waarna vervolgens maar geroepen werd dat ze mij erbij moesten huren als chauffeur. Daar zei ik – tot hun grote verbazing – ja op, en een maand later zaten we in de auto naar Kroatië.

Er werd een appartement geboekt en zij kochten kaarten voor het uitvak. Leuk en aardig, maar ik had natuurlijk nog geen kaart. En om nou 1400 km heen en 1400 km terug rijden zonder een wedstrijd te zien, dat is ook zo overdreven.

Pogingen via Rijeka mislukten, en uiteindelijk besloot ik een week voor vertrek de eigenaar van het gehuurde appartement te vragen of hij een kaartje kon regelen. Zijn antwoord was dat het wel moest lukken.

Daar aangekomen konden we de avond voor de wedstrijd het kaartje ophalen bij het stadion, daar zou de eigenaar van het appartement zijn. Voor omgerekend 40 euro had ik een kaartje. In de zeikregen zagen we Feyenoord helaas verliezen, al had het niet veel gescheeld of we hadden helemaal niets gezien. Aan de Sloveens-Kroatische grens kwam één van mijn vrienden erachter dat hij met zijn stomme kop het paspoort van zijn vader had meegenomen, dat schiet niet op. Het leverde een hoop hoofdpijn op, maar met dank aan de Nederlandse ambassade in Slovenië bleef het daar gelukkig bij.

Het EK 2016
Bij de toewijzing van dit EK aan Frankrijk zei ik al direct dat ik daar bij wilde zijn, mét het Nederlands elftal. Dat bleek al gauw een lastig verhaal te worden, maar het weerhield me er niet van me een jaar van tevoren in te schrijven voor allerlei wedstrijden. Eén hiervan was de tweede wedstrijd van Frankrijk, in Marseille. Het Stade Velódrome stond al sinds de legendarische Oranje-wedstrijden van 1998 op mijn wensenlijst en ik wist al dat Frankrijk hier zou gaan spelen. Zo zou ik dus verzekerd van een topland.

Later kreeg ik een teleurstellende e-mail van de UEFA: van mijn zes inschrijvingen had ik slechts twee kaarten voor één wedstrijd toegewezen gekregen, maar wél die van Frankrijk in Marseille, voor 55 euro per stuk.

Na de loting was inschrijven op kaarten wederom mogelijk en ook via de daarop volgende ticketverkopen op de site van Euro 2016 was ik continu op zoek naar kaarten. Zo zijn we er via de officiële UEFA-site nog in geslaagd om een schitterende trip door Frankrijk om die wedstrijd van Frankrijk (naar later bleek tegen Albanië) heen te bouwen, met in totaal zes wedstrijden: Turkije – Kroatië in Parijs, België – Italië in Lyon, Portugal – IJsland in Saint-Etiënne, Frankrijk – Albanië in Marseille dus, Oekraïne – Noord-Ierland in Lyon en een week later nog een dagtripje naar Tsjechië – Turkije in Lens. In totaal zo’n 350 euro, maar weloverwogen: naar de volgende eindtoernooien zie ik mezelf niet zo gauw gaan.

Achteraf gezien een niet onbelangrijk detail in het hele verhaal is dat het niet veel gescheeld had of drie wedstrijden waren aan onze neus voorbij gegaan. Ondergetekende had het voor elkaar gekregen zijn kaarten op de vuilnisbelt te laten belanden. Bellen met de UEFA gaf geen resultaat en kaarten worden niet voor een tweede keer verstrekt. Stress, een hoop stress. Hoe ga ik dit regelen? Uiteindelijk is het met een verzonnen reden gelukt om de kaarten wederom te krijgen. Het kostte me een ritje naar Lens om ze op te kunnen halen, maar dat moest dan maar.

Van dit geld hadden we ook twee weken all-in op vakantie gekund, maar ik had dit nooit willen missen en heb van elke minuut genoten. Misschien wel des te meer omdat Nederland niet mee deed. Je zit toch heel anders als je geen belang hebt bij wedstrijden. Natuurlijk heb je een voorkeur bij bepaalde wedstrijden. Als je bij Turkije – Kroatië zit met Yordi Yamali ga je het ‘m toch gunnen, België móest verliezen van Italië en natuurlijk hoopte ik dat thuisland Frankrijk zijn wedstrijd zou winnen. Dat deze overwinning pas in de slotfase tot stand kwam maakte het des te mooier. Achteraf ook leuk dat ik beide finalisten aan het werk heb gezien, de volksverhuizing van de IJslanders heb meegemaakt en met de Noord-Ieren in een stadion heb mogen zitten.

Ik hoop dat jullie bij deze een beetje inzicht hebben in hoe ik wedstrijden bezoek. De grote wedstrijden hangen af van tijdig plannen en goed speurwerk, maar het is bij veel clubs in binnen- en buitenland ook gewoon mogelijk op de wedstrijddag zelf nog via de club kaarten te kopen. Naast Borussia Dortmund en Anderlecht is ons dit ons bijvoorbeeld ook gelukt bij HSV, Schalke 04, Borussia Mönchengladbach en Standard Luik. En soms – zoals in Rijeka – moet je gewoon een beetje creatief zijn, en je niet bij de eerste ‘nee’ af laten schepen.

Hierbij alvast een aantal tips:
Ik boek altijd zelf mijn vliegticket, hotel en wedstrijdkaart. Pas als er echt niets anders mogelijk is zoek ik het bij ticketbureaus. Vaak is dit goedkoper dan dat je ergens een complete voetbalreis koopt.
Speel de ‘domme toerist’, wanneer je iets niet op de website kunt vinden kun je altijd de club nog mailen of zij iets voor je kunnen betekenen.
Wil je naar Duitsland maar zijn er geen kaarten meer? Kijk of die club een ticketbeurs voor tweedehands kaarten heeft. Hier bieden seizoenkaarthouders hun kaart aan als ze zelf niet kunnen.

Ben je nog op zoek naar een mooie trip?
Wellicht overbodig, maar Atletico Madrid speelt dit jaar zijn laatste wedstrijd in Estadio Vicente Calderón, dus bezoek ze dit jaar nog.
Ga eens naar Schalke 04. Via hun ticketbeurs is het vaak mogelijk om goedkoop op de Nordkurve te staan, en het is lekker dichtbij.
België is leuker dan je op voorhand denkt. Gave stadions en een leuke sfeer. Anderlecht, Standard Luik en Club Brugge zijn allemaal aanraders.

Vanavond (dinsdag 21 februari) zit ik bij Manchester City – AS Monaco en kort daarna bij Atlético Madrid – Sevilla. Daar kijk ik enorm naar uit. Verder zou ik graag eens naar Bayern München of Juventus willen.
Ik hoor jullie denken: waar doet die gozer het allemaal van? Geloof me, ook bij mij groeit het geld niet op mijn rug en ik moet gewoon werken voor mijn reisjes. Maar in sommige gevallen is een goed geplande trip niet eens veel duurder dan een stevige avond in de kroeg of een festival. En als ik dan moet kiezen, dan weet ik het wel.

illustratie: Barry Pirovano