4 minuten

Het is al weer bijna tien jaar geleden dat Rusland voor een daverende stunt zorgde op het Europees kampioenschap voetbal. Onder aanvoering van bondscoach Guus Hiddink en een briljante Andrei Arshavin drong de ploeg door tot de halve finale van EURO 2008, nadat ze verrassend Nederland hadden uitgeschakeld. Er leken mooie tijden aan te komen voor het Russische voetbal. Een maand voordat het EK begon, had Zenit Sint-Petersburg ook nog de UEFA Cup gewonnen onder leiding van Dick Advocaat. Het succes bleek echter van korte duur. Kan de huidige Russische ploeg voor nieuwe successen zorgen tijdens het WK van 2018?

Tekst: Jimmy Driessen @ikbensjimmie

Kleine crisis

Inmiddels zijn we jaren verder en staat het WK in eigen land voor de deur. Er heerst een kleine crisis bij de nationale ploeg. Op de FIFA ranking is het op dit moment het laagst geplaatste land van de WK-deelnemers. In clubverband gaat het nog wel redelijk goed, al hebben daar vooral de buitenlandse spelers een grote invloed op. Spelers als Leandro Paredes, Emiliano Rigoni, Quincy Promes en Jefferson Farfán tillen de competitie momenteel naar een hoger niveau.

Alhoewel er enkele Russische spelers goed presteren in eigen land is dit geen garantie voor succes in de nationale ploeg. Het probleem zit vooral in het feit dat de kern de laatste jaren teveel intact is gebleven. Zo hebben de gebroeders Vasili- en Aleksei Berezutski, Sergei Ignashevich en Igor Akinfeev, de ‘oude mannen’ van CSKA Moskou, veel te lang een prominente rol gespeeld. Tijdens het EK2016 werd Rusland nog roemloos uitgeschakeld.

Igor Akinfeev en Sergei Ignashevich kunnen niet voorkomen dat Neil Taylor de 0-2 maakt voor Wales tegen Rusland tijdens Euro 2016.

Dat resulteerde uiteindelijk in disciplinaire straffen voor Artem Dzyuba, Pavel Mamaev en Aleksandr Kokorin. Zij werden net na het toernooi op de camera vastgelegd, terwijl ze zichtbaar van champagne aan het genieten waren in een nachtclub. Na wat gesprekken en beloftes werden de spelers weer in genade aangenomen door bondscoach Stanislav Cherchesov.

Hoop van de natie is gevestigd op Golovin

Toch gloort er hoop aan de horizon. Tijdens de Confederations Cup in 2017 kregen de kijkers een vernieuwd Rusland te zien. Onder aanvoering van oud-Feyenoorder Fedor Smolov kregen een aantal nieuwelingen de kans om zich te bewijzen. Van die nieuwe spelers is Aleksandr Golovin op het eerste oog de meest talentvolle. De 21-jarige middenvelder van CSKA Moskou kende in het seizoen 2015-2016 zijn doorbraak. Sinds zijn intrede in het eerste team van CSKA Moskou is hij nooit meer uit de basis verdwenen.

Golovin moet samen met de gebroeders Aleksei- en Anton Miranchuk (beide spelend bij Lokomotiv Moskou) de nieuwe generatie van het Russische voetbal gaan vormen. Alhoewel we een vernieuwd Rusland zagen waren de resultaten in eigen huis tijdens de Confederations Cup niet om over naar huis te schrijven. Met slechts één overwinning, op het zwakke Nieuw-Zeeland, werd Rusland kansloos uitgeschakeld in de groepsfase.

CSKA Moskou-middenvelder Aleksandr Golovin in duel met Victor Wanyama van Tottenham Hotspur.

Oudgedienden in de selectie

Als er gekeken wordt naar de mogelijke selectie voor het WK dan kunnen een paar oudgedienden niet ontbreken. Akinfeev, Yuri Zhirkov en Alan Dzagoev zullen er, mits fit, bij zijn. Echter is het maar de vraag of ze ook allemaal basisspeler zullen zijn. Akinfeev is lang niet het talent dat hij in de oude Football Manager-spellen wel was. De laatste jaren viel hij meer op door in de Champions League een reeks neer te zetten van 40 wedstrijden waarin hij niet de nul wist te houden.

Bovendien heeft Akinfeev op dit moment hevige concurrentie. Met name Andrei Lunev klopt stevig op de deur. De keeper van Zenit Sint-Petersburg maakt een hele goede ontwikkeling door. Twee jaar geleden speelde hij nog op het derde niveau van Rusland met Saturn Moskou, maar hij is inmiddels niet meer weg te denken bij Zenit. Andere gegadigden voor een plek onder de lat zijn Guilherme, de tot Rus genaturaliseerde Braziliaan van koploper Lokomotiv Moskou en Aleksandr Selikhov, keeper van regerend landskampioen Spartak Moskou.

In de verdediging zal het vooral opzien baren dat we niet meer het vaste trio Berezutski-Ignashevich-Berezutski gaan zien. Die zijn 15 jaar lang de rots in de branding geweest, maar ze zijn veel te traag geworden voor het moderne voetbal. Inmiddels breken nieuwe verdedigers als Georgi Dhzikya en Ilya Kutepov door. Zij zullen worden bijgestaan door de meer ervaren spelers Yuri Zhirkov, Igor Smolnikov, Dmitri Kombarov en Mario Fernandes.

Oudgediende Yuri Zhirkov is nog steeds één van de basisspelers in het Russische elftal.

Aanvallers moeten het gaan doen

Op het middenveld ontbreekt het vooral aan creativiteit. Denis Glushakov van Spartak Moskou is een zekerheidje, echter is het geen creatieve speler. Mits fit is Alan Dzagoev dat wel, alleen ligt daar ook gelijk het grote probleem. Dzagoev is de laatste jaren meer geblesseerd dan dat hij wedstrijdfit is. Daardoor is een grote doorbraak altijd uitgebleven. De eerder genoemde Golovin en de Miranchuk-broers bezitten de creativiteit wel, maar we mogen nog geen wonderen van hen verwachten.

In de aanval ligt op dit moment de kracht van het vernieuwde Russische team. Kokorin is dit seizoen in de vorm van zijn leven en ook Smolov blijft scoren, zowel in de competitie als in het nationale team. Eventueel hebben ze ook nog Ajax-beul Dmitri Poloz en targetman Artem Dzyuba achter de hand. Qua talent leek zich vorig jaar Fedor Chalov van CSKA Moskou aan te dienen, alleen heeft hij dit jaar een gigantische terugval. Chalov is wel een speler om in de gaten te blijven houden voor de nabije toekomst.

Fedor Chalov viert een doelpunt in het shirt van de nationale ploeg.

Na de groepsfase exit?

Als je de selectie zo bekijkt mag er niet te veel verwacht worden van Rusland in eigen land. Al denkt het Russische volk daar zelf anders over. Zeker in een poule met Uruguay, Egypte en Saoedi-Arabië zou een uitschakeling in de eerste ronde als een vernedering worden ervaren. Als de knock-out fase wordt bereikt, dan zal blijken hoe sterk de ploeg echt is.

Ongeacht het resultaat, het WK moet een voorbode worden voor een nieuw talentvol Rusland. Waar de Russische competitie weer meer op eigen kracht kan presteren dan alleen met hulp van de, meestal duurbetaalde, buitenlandse spelers. Als dat besef er is dan zou deze slapende reus in de toekomst nog wel eens kunnen gaan presteren, met Golovin als grote leider.