3 minuten

Het jaar 2017 dreigt een dramatisch jaar te worden voor Valencia. De club dobbert stuurloos op een woeste zee en lijkt bij de eerste echte storm omver te worden geblazen. Binnen twee jaar tijd is eigenaar Peter Lim erin geslaagd om een trotse club te ruïneren. In feite is de ziel uit de ploeg weggenomen of zoals oud-voorzitter Paco Roig het vorige week zei: ‘Het doet me verdriet om dit te zeggen maar Valencia is gewoon al dood.’ Een degradatie lijkt aanstaande en zelfs als Valencia in dit seizoen mocht overleven rest de vraag wat er volgend jaar zal gebeuren als Peter Lim het wanbeleid van de afgelopen jaren voortzet. Het is misschien vreemd voor een buitenstaander maar het ziet er toch echt naar uit dat Lim de club naar de ondergang wil leiden sinds het publiek zich tegen hem keerde toen hij anderhalf jaar geleden de trekpop Nuno Espirito Santo als coach handhaafde en clubiconen Ayala en Rufete ontsloeg omdat zij niet wenste mee te werken aan de deals, die niet voor Valencia maar vooral voor Jorge Mendes gunstig waren. Lim heeft Valencia gekocht om eraan te verdienen, niet om met de club succes te hebben. Dat hebben de fans inmiddels maar al te goed door.

Komende zondag wordt de eerste helft van het Spaanse seizoen afgesloten en speelt Valencia thuis tegen Espanyol. Valencia heeft bijna een jaar geen thuiswedstrijd gewonnen in het weekend. Deze wedstrijd zal zeker voor emoties zorgen want gedurende een paar decennia was de tweede club uit Barcelona de angsttegenstander van los Ches.

Maar vijftien jaar geleden gaf dit duel ook de zoetste herinnering aan een hele generatie Valencia-fans. Het was zaterdagavond 27 april 2002, toen Valencia als koploper met nog drie speeldagen te gaan aftrapte tegen Espanyol. Real Madrid lag een punt achter maar bleef toch favoriet met zijn galacticos Roberto Carlos, Figo, Zidane en Raul. Beide clubs speelden tegelijkertijd: Real Madrid was op bezoek bij Real Sociedad.

Mestalla was tot de laatste plaats gevuld. Een week eerder had Valencia in een zinderend duel Deportivo verslagen voor eigen publiek en uitgeschakeld in de titelstrijd. Aimar maakte in de slotfase de verlossende goal (1-0) uit een vrije trap. De aanhang van Valencia geloofde toen opeens in een landstitel na 31 jaar (en na twee verloren finales in de Champions League). In deze wedstrijd tegen Espanyol moest de ploeg de koppositie behouden, maar in de eerste helft ging er van alles mis. Ayala veroorzaakte een strafschop met een handsbal. Tamudo scoorde vanaf elf meter en enkele minuten later werd Carboni uit het veld gestuurd omdat de Italiaan bij een duel een elleboogje uitdeelde aan De Lucas. 0-1 achter en met 10 man verder, terwijl Real virtueel weer op kop stond met een 0-0 in Anoeta. De aanhang van Valencia keek gespannen toe en luisterde naar de meegenomen transistors voor nieuws uit San Sebastian. Mestalla zweepte de spelers op om nog in hun kansen te geloven. Er werd geschreeuwd om een strafschop na een duikeling van Angulo maar de scheidsrechter gaf geen krimp. De meeste fans leken aan de spanning ten onder te gaan….

Terwijl de zoveelste aanval op de muur van Espanyol uiteenspatte, ging er een golf van vreugde over de tribunes. Real Sociedad had gescoord. Mensen vielen elkaar al in de armen en de spelers werden vanaf nu in een kolkende arena aangemoedigd. Enkele minuten later kwam de verlossing. Rafa Benitez stuurde Kily Gonzalez in het veld en bij de eerstvolgende aanval speelde de Argentijn Ruben Baraja vrij. De middenvelder schoot tussen drie tegenstander de bal in het doel: 1-1. Op hetzelfde moment schoot Raul voor Real tegen de lat. Valencia bleef met tien man stormen op het doel van Espanyol en kreeg tien minuten later de beloning. Weer scoorde Baraja op een pass van Kily: opeens stond Valencia met 2-1 voor en op de ranglijst vier punten los van Real. Mestalla explodeerde zoals zelden een stadion in Europa meemaakt. Papiersnippers werden uit de tweede rang het veld op gegooid voor een speciale douche. Dit was een historisch moment en iedereen die er bij was voelde dat. Mensen vielen elkaar in de armen. Bejaarden waren opeens even tiener. Tranen van emoties, doorgaans rustige mensen werden opeens waanzinnig. Op dit moment hadden zoveel mensen zo lang gewacht. Wat met wereldsterren als Kempes, Rep, Mijatovic of Romario en de clubhelden Fernando, Mendieta en Claudio Lopez niet was gelukt, ging opeens toch gebeuren.

Rafa Benitez maande zijn spelers tot kalmte. Valencia hield de voorsprong vast terwijl op het scorebord melding werd gemaakt van nog twee treffers van Real Sociedad. Officieel was Valencia nog geen kampioen (dat zou een week later gebeuren in Malaga) maar niemand wilde na afloop het stadion verlaten. Voor de hoofdingang van Mestalla bleven duizenden mensen wachten om de spelers op het speciale balkon aan de straatkant te bedanken. Valencia – Espanyol is sindsdien voor altijd de wedstrijd van Ruben Baraja (tegenwoordig trainer van Rayo Vallecano). Symbool van een landskampioen uit duizenden, want in een jaar waarin de beide hoofdprijzen van het Spaanse voetbal buiten Madrid en Barcelona bleven. Net als in 2004 overigens. Kortom, een unieke tijd! In Mestalla hebben ze zondag vooral heimwee naar deze jaren.