2 minuten

Sander Jonkman en Willem Haak zijn gek op het Italiaanse voetbal en allebei verliefd op een club uit Milaan. De een Milanista, de ander Interista. De komende tijd schrijven ze elkaar brieven over hun grote liefdes. Nadat Sander aftrapte, is het nu de beurt aan Willem.

Buongiorno Sander,

Dit weekend was het weer raak. Mijn Inter won. Jouw Milan verloor. Mijn Nerazzurri hadden het lang lastig met Genoa, maar trokken de overwinning uiteindelijk na een kopdoelpunt van Danilo D’Ambrosio over de streep: 1-0.

Ook jouw Rossoneri namen het op tegen een club uit Genova. In Marassi bleek Sampdoria uiteindelijk met 2-0 te sterk. Uitgerekend Ricky Alvarez – een paar jaar geleden nog afgedankt bij Inter – velde het doodvonnis over de onbegrijpelijk zwakke en teleurstellende Milanisti.

Het Milan van de verloren wedstrijden tegen Lazio (4-1) en Sampdoria (2-0) laat zien dat de ploeg nog lang niet zo ver is als enkele kenners voorafgaand aan het seizoen dachten. Tegen SPAL werd er midweeks – jij was aanwezig, tot mijn jaloezie – nog wél gewonnen, maar ook in die wedstrijd liep het niet en was Milan niet zo sterk als jij voorafgaand aan het seizoen zal hebben gehoopt.

Hoewel spelers als Leonardo Bonucci tot nu toe nogal tegenvallen, kan ik me voorstellen dat jouw grootste ergernis bij trainer Vincenzo Montella ligt. Ik zag je Tweet en deel je mening volldig. Het is onbegrijpelijk dat de trainer nog altijd aan komt kakken met Christian Zapata, terwijl aanwinst Mateo Musacchio op de bank plaats moet nemen. Dat Zapata uiteindelijk debet was aan het tegendoelpunt van neef Duvan, maakte de keuze van Montella des te pijnlijker en frustrerender.

De frustratie komt me bekend voor. Ook bij Inter maakten de managers afgelopen jaren enorm vreemde keuzes. Elke wedstrijd weer kwam Walter Mazzarri weer met nietsnut Alvaro Pereira aanzetten. Elke keer weer besloot Roberto Mancini voor een opstelling met Andrea Ranocchia én Yuto Nagatomo te kiezen. En week keer weer lukte het trainer Stefano Pioli niet om zijn selectie te motiveren, met acht weken op rij zonder overwinning als gevolg. Het is misschien zielig om Frank de Boer in dit stukje onbenoemd te laten. Maar goed. Frank heeft het momenteel al zwaar genoeg.

Terug naar dit seizoen. Op het gebied van management lijkt de frustratie in het zwartblauwe deel eindelijk verleden tijd. Tot nu toe is de aanstelling van Luciano Spalletti namelijk een schot in de roos. Met zijn duidelijke lijn en Mourinho-esque persconferenties lukte het Spalletti in het voorseizoen al om de neuzen van de verdeelde Interisti weer dezelfde krant op te krijgen. Enorm knap.

Dat er tijdens het duel met SPAL (2-0) meer dan 60.000 man aanwezig was in het San Siro, werd dan ook deels toegeschreven aan Mister Spalletti. Toen een journalist de trainer hiernaar vroeg, gaf hij het enige goede antwoord: “De 60.000 zijn er nog altijd door namen als Zenga, Moratti, Mourinho, Facchetti, Cambiasso, Milito, Eto’o, Bergomi en Ronaldo. De aanwezigheid van deze fans is niet de verdienste van de spelers die tegenwoordig voor Inter spelen.”


Het gevolg is dat het in het zwartblauwe deel van Milaan momenteel koek en ei is, terwijl het in het roodzwarte gedeelte van de stad al een beetje rommelt. Het verschil tussen Milan en Inter op de ranglijst is na speelronde zes al vier punten.

Aankomende weekend nemen de Nerazzurri het op tegen de slechtste promovendus van Europa: Benevento. Voor de Rossoneri staat er een lastiger duel op het programma. Wint Inter en verliest Milan, dan zal de druk op de derby van 15 oktober gigantisch zijn. Ik ben erbij. En niet alleen voor namen als Cambiasso en Milito. Anno 2017 is mijn aanwezigheid vooral voor Luciano Spalletti.

Ik spreek je,

Willem

Ps. Geniet je ook zo van Ciro Immobile? Wat een spits. Ben benieuwd of hij Lazio naar een Champions League-plek kan leiden.